سفر مرا به زمين هاي استوايي برد؛

و زير سايه آن بانيان سبزِِ تنومند...

عبارتي که به ييلاق ذهن وارد شد:...

                       وسيع باش و تنها ...سر به زير و سخت

سهراب سپهري

پرنده در صداي خوشش رنج و درد و ماتم نيست

پرنده اهل شکوه و اهل گلايه و غم نيست

و خوش به حال هوايش

و خوش به حال دلش

و خوش به حال پرنده

که مثل آدم نيست

           دلا خو کن به تنهايي ؛ که از تنها بلا خيزد...

نظرتون راجع به اين مصرع چيه ؟

هر تفسيري که مي کنيد برام کامنت بذاريد...لطفا!

آدمک آخر دنياست ؛بخند                    آدمک مرگ همين جاست؛ بخند
دست خطي که تو را عاشق کرد            شوخي کاغذي ماست؛ بخند
آدمک خر نشوي گريه کني                   کل دنيا سراب است؛ بخند
آن خدايي که بزرگش خواندي               به خدا مثل تو تنهاست ؛بخند

 عمري است،که از حضور او جامانديم

 در غربت سرد خويش تنها مانديم

  او منتظر است تا که ما برگرديم

   ماييم، که در غيبت کبري مانديم